Ūla Kinder regularnie występuje jako solistka i członkini wielu uznanych zespołów w Stanach Zjednoczonych i Europie.
Ma za sobą liczne trasy koncertowe, występy na żywo w WQXR i BBC Radio 3 oraz udział w międzynarodowych festiwalach, takich jak Boston Early Music Festival, Bachfest Leipzig i Lucerne Festival.
W 2018 roku Ūla wystąpiła na Broadwayu w Belasco Theater w nagradzanej produkcji Globe Theater Farinelli and the King.
Jest absolwentką Juilliard School oraz Royal Academy of Music, gdzie studiowała u Nicolette Moonen i Rachel Podger.
Miała okazję pracować z najwybitniejszymi artystami muzyki dawnej, w tym z Masaakim Suzukim, Williamem Christiem, Laurence’em Cummingsem i Tonem Koopmanem. Obecnie kontynuuje naukę w Schola Cantorum Basiliensis w klasie Baptiste’a Romaina.

Daniel Scott gra na flecie prostym, organetto i portatywie – specjalizuje się w muzyce średniowiecznej i jej nietypowych odczytaniach. Jego program na organetto, flety proste i elektronikę miał premierę podczas Queercon Maastricht w lipcu 2024.
Jest dyrektorem artystycznym brytyjskiego zespołu średniowiecznego Rune, który w 2025 roku rusza w trasę dzięki wsparciu The Continuo Foundation. Prowadzi też trio Ymnus, złożone z jego kolegów z The Royal Wind Music – zespół zadebiutował na Fabulous Fringe Festivalu Oude Muziek Utrecht w 2024 roku.
Regularnie współpracuje z kwartetem BLOK4, kwintetem Seldom Sene oraz Luthers Bach Ensemble w Groningen. Obecnie łączy działalność koncertową ze studiami z zakresu średniowiecznych instrumentów klawiszowych w Schola Cantorum Basiliensis pod kierunkiem Coriny Marti.

Michela Amici z równym powodzeniem gra na harfie historycznej, jak i współczesnej. Występuje jako solistka, kameralistka oraz realizatorka basso continuo na scenach całej Europy.
W 2022 roku była artystką rezydentką na festiwalach Gaudeamus (New Notes) i Dag in de Branding (New Makers), gdzie prawykonała utwory napisane specjalnie dla niej przez Aspasię Nasopoulou, Borisa Bezemera, Karmit Fadael i Amarante Nat.
Pasję Micheli stanowią badania nad historycznymi harfami – obecnie pracuje nad rzymskim manuskryptem zawierającym utwory Stefano Landiego (1587–1639), rekonstruując dwa niekompletne dzieła na harfę, lutnię i organy.
Studiowała w Konserwatorium im. G. Rossiniego w Pesaro (Włochy), w Królewskim Konserwatorium w Hadze oraz w Schola Cantorum Basiliensis.

Andrew Hallock – amerykański kontratenor mieszkający w Holandii. Studiował kompozycję na Uniwersytecie Teksańskim w Austin, a następnie śpiew w Królewskim Konserwatorium w Hadze pod kierunkiem m.in. Michaela Chance’a i Petera Kooija. Od 2009 roku prowadzi aktywną działalność jako solista i śpiewak zespołowy.

Zadebiutował solowo w 2011 roku w Concertgebouw w Amsterdamie, wykonując Pasję według św. Mateusza J.S. Bacha. Występował m.in. na festiwalach w Aix-en-Provence, Salzburgu, Ambronay, Utrechcie i Flandrii, specjalizując się w repertuarze barokowym i renesansowym.

Od 2010 roku związany jest z zespołem Cappella Pratensis, z którym regularnie koncertuje w Europie i Stanach Zjednoczonych. Współpracował również z takimi zespołami jak Vox Luminis, il Gardellino, English Voices, The Scroll Ensemble czy Bach Choir of the Netherlands. W ostatnich latach coraz chętniej sięga po repertuar średniowieczny, współpracując z zespołami Sollazzo Ensemble (Szwajcaria) i Diskantores (Holandia).

Równolegle rozwija działalność instrumentalną, specjalizując się w grze na cynku – dawnym instrumencie dętym – oraz jego budowie. Prowadzi warsztaty, wykłady i kursy w zakresie muzyki dawnej, m.in. dla Alamire Foundation, Stichting Koorprojecten Rotterdam i uniwersytetów w Bratysławie i Wirginii. Co roku latem uczy śpiewu z dawnej notacji podczas letniej szkoły Cappella Pratensis.

Od niemal czterdziestu lat niderlandzki zespół Cappella Pratensis znany jest ze swojego innowacyjnego podejścia do wykonywania renesansowej muzyki polifonicznej. To jeden z nielicznych profesjonalnych zespołów na świecie śpiewających bezpośrednio z historycznej notacji, a nie z nowoczesnych transkrypcji chóralnych.
W ostatnich latach zespół zgłębia muzyczne tradycje tego repertuaru, badając metody historycznej improwizacji i dawne praktyki pedagogiczne, a także rekonstruując liturgiczne konteksty wykonywanych dzieł. Efektem jest głęboko zanurzone w historii podejście, w którym wykonawcy w pełni wcielają się w dawne kultury muzyczne, oferując przekonujące i poruszające interpretacje.
Oprócz regularnych występów w Holandii i Belgii, Cappella Pratensis koncertowała na prestiżowych festiwalach i cyklach koncertowych w Europie, Ameryce Północnej i Południowej oraz Japonii, m.in. na festiwalach muzyki dawnej w Bostonie, Berkeley, Utrechcie i Yorku.
Nagrania zespołu były wielokrotnie wyróżniane – m.in. Diapason d’Or, Prix Choc oraz trzykrotnie z rzędu tytuł Gramophone Editor’s Choice. Magazyn Gramophone uznał ich nagranie Requiem Ockeghema za najlepsze spośród ponad dwudziestu dostępnych wersji z ostatnich czterech dekad.
W 2022 roku zespół zdobył prestiżową nagrodę REMA-EEMN Heritage Project of the Year za płytę Apostola apostolorum. Nagranie Missa Maria zart Obrechta (2023) zdobyło Premio Abbiati od włoskiej krytyki muzycznej, tytuł Disco Excepcional magazynu Scherzo oraz pięć gwiazdek w magazynie Ritmo.
W 2024 roku nagranie to otrzymało Gramophone Classical Music Award – być może najważniejsze wyróżnienie w świecie muzyki klasycznej.