Jerycho – męski zespół wokalny powstały w 2013 r. z inicjatywy Bartosza Izbickiego, wykonujący historyczne śpiewy polskie i łacińskie z zastosowaniem improwizowanej polifonii. Ideą pracy zespołu jest odnowa żywej tradycji śpiewu praktykowanej do XIX wieku poprzez kreowanie nowej przestrzeni muzycznej wokół motetów, tropów i sekwencji. W dorobku zespołu znajdują się liczne koncerty w Polsce i za granicą a także wydawnictwa płytowe. Laudario Polonico (2015), Wincenty z Kielczy: Oficjum o św. Stanisławie (2015), Oficjum i msza o św. Janie Jałmużniku (2016); Surgit Leo fortis (2018), przygotowana we współpracy z Marcelem Pérèsem 966 (2019) oraz dwie płyty wydane we współpracy z Fundacją inCanto Bogarodzica (2019) i Golgotha (2019). W 2019 na zamówienie festiwalu Misteria Paschalia zespół wykonał liturgicznie trzygodzinne nabożeństwo Ciemnych Jutrzni na Wielki Piątek. We wrześniu 2019 Jerycho wystąpiło na prestiżowym festiwalu Trigonale w Austrii.

Anna Maria Friman, szwedzka wokalistka, instrumentalistka i kameralistka. Studiowała śpiew w Barratt Due Institute of Music w Oslo oraz w Trinity College of Music w Londynie. W 2010 uzyskała tytuł doktora w dziedzinie muzyki na Uniwersytecie w York, gdzie zajęła się badaniem współczesnego wykonawstwa muzyki średniowiecznej przez kobiety oraz nauczała śpiewu i prowadziła zespoły wokalne. Prowadziła liczne kursy mistrzowskie i warsztaty w wielu ośrodkach akademickich w Europie i Stanach Zjednoczonych. W latach 2001-2015 była członkiem jury konkursu wokalnego w ramach Tampere International Choral Festival w Finlandii. Artystka współpracuje z Cataliną Vicens, Johnem Potterem, Rolf Lislevand Ensemble, Opera North, Ricercar Consort, The Latvian Radio Choir oraz Royal Shakespeare Company. Friman jest częścią Trio Mediaeval powstałego w 1997 w Oslo, kwartetu Alternative History oraz Friman-Ambrosini-Vicens TRIO.

Bartosz Izbicki, muzykolog i organista. Uczeń ks. prof. Jerzego Pikulika i Marcela Pérèsa. Polską tradycją chorału, monodii liturgicznej i pieśni nabożnej zajmuje się od ponad 20 lat. Założyciel zespołu Jerycho, z którym realizuje swoją wizję muzyki sakralnej zakorzenionej w tradycji i atrakcyjnej dla współczesnego słuchacza.

John Potter, wokalista, trener wokalny, producent. Występuje jako solista, współtworzy także różne zespoły i projekty muzyczne. Był członkiem Hilliard Ensemble, w 1989 założył Red Byrd, jest także twórcą The Dowland Project. Szkoli zespoły wokalne w Europie i USA, zasiada także w jury Międzynarodowego Festiwalu Chóralnego w Tampere (Finlandia).

Jego dyskografia obejmuje ok. 150 nagrań, w tym pięć złotych płyt. Zainteresowania naukowe Pottera skupiają się wokół socjologii i repertuarów muzyki wokalnej, szczególnie renesansu i współczesności.

Jean-Étienne Langianni, Korsykanin, śpiewak, kompozytor, samouk. Jest stałym członkiem zespołów Tavagna (od 1981 r.), Ensemble Organum (od 1993 r.) i Seraphica, który założył w 2007 r. Występuje na najsłynniejszych festiwalach na świecie i w sumie nagrał ponad 30 albumów. Oprócz koncertów muzyki i pieśni tradycyjnej, opracowań repertuarów muzyki dawnej i współczesnej, jego działalność artystyczna zaprowadziła go też do napisania dzieł polifonicznych: Stella Matutina (msza krótka polifoniczna i pieśni ku czci Najświętszej Maryi Panny) i Messa per i tempi novi (stworzona w Paryżu, wykonywana przez Tavagna). Od 2001 r., powracając do swojej pierwotnej miłości do śpiewu z gitarą, prezentuje recitale w hołdzie Georges’owi Brassensowi.

Jest także znakomitym pedagogiem, regularnie prowadzi warsztaty śpiewu i polifonii korsykańskiej, zarówno we Francji jak i za granicą, zwłaszcza ze stowarzyszeniami Seraphica i CIRMA (Centre Itinérant de Recherches sur les Musiques Anciennes, Wędrowne Centrum Badań nad Muzyką Dawną), a także Tavagna-club, czy Village Harmony (USA). W pracy artystycznej podtrzymuje i popularyzuje tradycje Korsyki, utrwalając tzw. styl korsykański.

Frédéric Tavernier-Vellas, urodzony w 1959 r. we Francji. Po ukończeniu studiów w klasie oboju, skierował swoje muzyczne zainteresowania w kierunku śpiewu, szczególnie klasycznego śpiewu greckiego i chorału bizantyjskiego. Szkolił się u wielkich mistrzów i interpretatorów tej muzyki m.in. u ojca Joakima Grillisa z Patmos, Maximosa Fahme’a z Aleppo i – przede wszystkim – Lycourgosa Angelopoulosa, dyrektora Chóru Bizantyjskiego Grecji, pod którego kierunkiem F. Tavernier-Vellas otrzymał dyplom z muzyki bizantyjskiej w Konserwatorium Philippos Nakas w Atenach. W 2005 r. współpracował z Angelopoulosem podczas pisania książki Les Voix de Byzance wydanej przez Editions Desclée de Brouwer.

Jest założycielem grupy Soloists of Byzantine Music, której powołaniem jest odkrywanie i popularyzacja skarbów bizantyjskiej cywilizacji muzycznej oraz dyrektorem artystycznym Egeo-Apmh – Stowarzyszenia dla promocji muzyki helleńskiej. F. Tavernier-Vellas jest członkiem Ensemble Organum i regularnie uczestniczy w pracach badawczych, nagraniach i trasach koncertowych zespołu