Quiet Songs to wyjątkowy, międzynarodowy projekt artystyczny, który skupia instrumentalistki młodego pokolenia wyspecjalizowane w historycznej praktyce wykonawczej. Każda z artystek wnosi do projektu indywidualne doświadczenie solowe i kameralne, zdobywane na uznanych scenach muzyki dawnej w Europie.

W gronie wykonawczyń znajduje się skrzypaczka Daria Spiridonova, absolwentka Konserwatorium Moskiewskiego, uczelni we Frankfurcie oraz w Cesenie. Jest laureatką cenionych konkursów, takich jak H.I.F. Biber Competition, Göttingen Händel i Jan van Wassenaer Competition. Jako liderka kierowała m.in. Frau Musika Orchestra i regularnie koncertuje na Utrecht Early Music Festival. Gra na wyjątkowym instrumencie – skrzypcach Willema van der Sijde z 1690 roku.

Projekt Quiet Songs współtworzy druga skrzypaczka, Elise Dupont, która kształciła się w Royal Academy of Music w Londynie u Rachel Podger. Współpracowała z Netherlands Bach Society jako Young Bach Fellow, zdobyła Mica Comberti Bach Prize i jest współzałożycielką orkiestry Le Concert d’Apollon. Gra na instrumencie tego samego, co Daria Spiridonova, amsterdamskiego mistrza z 1691 roku.

Obok skrzypaczek usłyszymy litewską sopranistkę Emilė Ribokaitė, absolwentkę prestiżowej Schola Cantorum Basiliensis w klasie śpiewu dawnego i laureatkę konkursu Musikfestspiele Potsdam Sanssouci, a także Barbarę Fischer – doświadczoną wiolonczelistkę barokową i gambistkę.

Skład zespołu uzupełnia Anna-Liisa Eller, estońska wirtuozka kannelu. Artystka obroniła doktorat w Estońskiej Akademii Muzyki i Teatru, studiowała w Lyonie oraz w Trossingen u Rolfa Lislevanda, a jej solowy album dla wytwórni Harmonia Mundi zdobył tytuł estońskiego klasycznego albumu roku 2021.

Vox Clamantis to estoński zespół wokalny założony w 1996 roku, skupiający śpiewaków, kompozytorów i instrumentalistów zafascynowanych chorałem gregoriańskim jako fundamentem muzyki europejskiej. Zespół wykonuje zarówno chorał i wczesną polifonię, jak i muzykę współczesną, często współpracując z wybitnymi kompozytorami, m.in. Arvo Pärtem, Heleną Tulve czy Erkki-Svenem Tüürem.

Vox Clamantis regularnie współpracuje z czołowymi artystami światowej sceny muzyki dawnej i współczesnej oraz realizuje projekty oparte na improwizacji i dialogu stylistycznym. Zespół koncertował na najważniejszych festiwalach na świecie jak Sydney Festival, Hong Kong Arts Festival, Manchester International Festival czy La Folle Journée we Francji. Vox Clamantis nagrywa dla wytwórni ECM Records i Mirare, a realizacje te zdobywają prestiżowe nagrody, jak Grammy i Diapason d’Or. Paolo Sorrentino użył jednego z nagrań zespołu w nagrodzonym Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego obrazie  „Wielkie piękno”.

Z kolei płyta The Suspended Harp of Babel zdobyła nagrodę dla najlepszego albumu chóralnego w Estonii i została wybrana przez BBC Music Magazine jako jeden z najlepszych albumów z muzyką klasyczną wydanych w 2020 roku.

W 2017 roku Vox Clamantis został uhonorowany Państwową Nagrodą Kulturalną Republiki Estonii.

Marco Ambrosini to jeden z najwybitniejszych współczesnych wirtuozów nyckelharpy oraz ceniony kompozytor i wykonawca muzyki dawnej. Jest współzałożycielem legendarnego zespołu Oni Wytars, od wielu lat związanym również z wiedeńskim Clemencic Consort. Jako solista występował na prestiżowych scenach, m.in. w mediolańskiej La Scali, Carnegie Hall w Nowym Jorku oraz filharmoniach w Berlinie i Kolonii. Jego działalność artystyczna obejmuje muzykę średniowieczną, barokową, współczesną i improwizowaną, a dorobek fonograficzny i radiowy liczy ponad 150 produkcji.

Angela Ambrosini należy do grona czołowych nyckelharpistek młodszego pokolenia. Jest absolwentką European Nyckelharpa Training oraz studiów w zakresie gry na violi da gamba. Współpracowała z takimi zespołami jak Vox Clamantis, Estonian Philharmonic Chamber Choir i Oni Wytars, koncertując w wielu krajach Europy. Brała udział w międzynarodowych projektach artystycznych poświęconych nyckelharpie, takich jak ENCORE (European Nyckelharpa Cooperation – ORchestral Experience). Jej nagrania ukazały się m.in. nakładem prestiżowej wytwórni ECM.

Tiburtina Ensemble to założony w 2008 r. w Pradze żeński zespół wokalny specjalizujący się w wykonawstwie chorału gregoriańskiego, polifonii średniowiecznej oraz muzyki współczesnej. Dzięki charakterystycznemu brzmieniu i wyrazistej interpretacji należy do czołowych europejskich zespołów wykonujących muzykę dawną. Dyrektorką artystyczną Tiburtina Ensemble jest śpiewaczka i muzykolożka Barbora Kabátková, specjalizująca się w badaniach nad chorałem gregoriańskim. Zespół występuje na najważniejszych festiwalach i scenach Europy oraz Stanów Zjednoczonych, m.in. Prague Spring Festival, Musikfest Bremen, BOZAR w Brukseli, Oude Muziek Utrecht i Boston Early Music Festival. Zespół nagrywa dla renomowanych wytwórni, takich jak Supraphon, Deutsche Harmonia Mundi, Ricercar czy Accent.

Andrew Lawrence-King to międzynarodowej sławy badacz muzyki dawnej, wirtuoz harfy i reżyser oper barokowych. Uznawany jest za pioniera badań nad rytmiką barokową, historyczną gestykulacją oraz improwizacją basso continuo. Kierował takimi zespołami jak The Harp Consort czy Il Corago, występując także jako dyrygent na prestiżowych scenach, m.in. w La Scali i Sydney Opera House. Jego dorobek obejmuje nagrody najwyższej rangi, w tym Grammy i australijską Helpmann Award.

Contre le Temps to żeński zespół wokalny specjalizujący się w wykonawstwie muzyki średniowiecznej. Został założony w Bazylei w 2022 r. przez Julię Marty, Cécile Walch, Karin Weston i Amy Farnell w czasie, gdy studiowały one w Schola Cantorum Basiliensis. Interpretacje Contre le Temps łączą indywidualną wrażliwość muzyczną wykonawczyń z pogłębioną znajomością źródeł i historycznych praktyk wykonawczych.

Zespół regularnie koncertuje na różnych scenach Europy. W 2023 r. artystki zdobyły Nagrodę Publiczności oraz II nagrodę jury podczas International Van Wassenaer Competition, a także OOM Prize, której częścią było zaproszenie do tournée koncertowego w ramach sezonu Utrecht Early Music Festival 2024–2025.

Nazwa zespołu pochodzi od dwóch utworów: pieśni francuskiego truwera Gace’a Brulé oraz anonimowej kompozycji zachowanej w rękopisie oksfordzkim. Odwołuje się ona do idei wykonywania tej muzyki w sposób oryginalny i ponadczasowy – pozostający w dialogu zarówno z przeszłością, jak i współczesną wrażliwością.

Contre le Temps pracuje kolektywnie, bez dyrygenta. Poświęcając czas na wielokrotne powracanie do wykonywanych utworów, zespół poszukuje różnych sposobów frazowania, tempa i barwy dźwięku. Świadomie poddaje się powolnemu procesowi kształtowania wspólnego brzmienia, wierząc, że wymaga ono cierpliwości i uważności.