Bogactwo nagrań muzyki tradycyjnej, zebranych w Portugalii przez pionierów etnomuzykologii w XX wieku, wciąż nie zostało w pełni odkryte. Cancioneiro Popular Português, który Michel Giacometti opublikował w 1981 roku we współpracy z Fernandem Lopesem-Graçą, pozostaje ważnym punktem odniesienia dla badań nad portugalską tożsamością muzyczną XX wieku.

Pięcioro muzyków z Capella Sanctae Crucis, zafascynowanych tym bogactwem tradycji ludowej, a zarazem doskonale obeznanych z portugalskimi kancjonałami XVI wieku, podejmuje próbę odnalezienia estetycznych i muzycznych powiązań między renesansowymi śpiewnikami dworskimi a pieśniami ludowymi zebranymi w XX wieku. Artyści eksplorują muzykę tradycji ustnej oraz najważniejsze śpiewniki portugalskiego renesansu: Cancioneiro de Paris (1540–1570), Cancioneiro de Elvas (ok. 1560–1570) oraz Cancioneiro de Lisboa (ok. 1570).

Stanowią one bowiem filary wspólnej portugalskiej tożsamości kulturowej, która ujawnia się na wielu poziomach: w podobieństwach melodycznych i melizmatycznych, we wspólnych tematach pieśni oraz instrumentach, które zachowały ważne miejsce w tradycji przez kolejne stulecia. W przypadku kancjonałów XVI wieku oraz śpiewników ludowych wieku XX można zatem mówić o kulturowym pomoście rozpiętym między pięcioma stuleciami. Dziedzictwo to pozostaje żywe do dziś i zachęca do współtworzenia tożsamości, która jest świadoma własnych korzeni.