Sirin, zespół założony w 1989 przez Andrieja Kotova skupiający profesjonalnych muzyków, których wspólnym celem jest ożywienie staroruskich tradycji muzycznych. Nazwa zespołu wywodzi się od legendarnego rajskiego ptaka śpiewającego prorocze pieśni o przyszłej rozkoszy. Ensemble wykonuje głównie utwory a cappella, jednak czasem wykorzystują również akompaniament liry korbowej, psałterium i skrzypiec. Repertuar zespołu można podzielić na trzy części. Jedną z nich są jedno- i wielogłosowe pieśni liturgiczne pochodzące z XVII-wiecznych manuskryptów. Czerpią z tradycji wykonawczej zarówno Kościoła rosyjskiego powstałego po schizmie, jak i staroobrzędowców, a także Kościoła rumuńskiego, serbskiego, bizantyjskiego i gruzińskiego. Drugą część stanowią ludowe pieśni sakralne zawierające również teksty z Pisma Świętego, które były śpiewane w klasztorach i społecznościach chrześcijańskich. Przetrwały one w tradycji ustnej oraz pisanej. Śpiewy te opowiadają o życiu świętych, ludzkiej duszy, życiu i śmierci. Były szczególnie popularne w okresach pokuty i świąt. Trzecią – współczesne kompozycje sakralne Vladimira Martynova, skomponowane specjalnie z myślą o zespole Sirin.

Ensemble Barocum – zespół muzyki dawnej założony przez troje muzyków, którzy spotkali się na studiach w Królewskim Konserwatorium w Hadze (Holandia), gdzie kształcili się u największych autorytetów w zakresie śpiewu barokowego i gry na instrumentach z epoki. Rdzeń zespołu tworzą: Stefanie True – sopran, Mateusz Kowalski – viola da gamba oraz Patrycja Domagalska – klawesyn.

Repertuar zespołu obejmuje muzykę epoki baroku ze szczególnym uwzględnieniem francuskiej muzyki na sopran solo, zarówno sakralnej, jak i świeckiej (kantaty Sébastiena de Brossarda, André Campry, Leçons de Tenebres Françoisa Couperina), angielskie pieśni Henry’ego Purcella oraz utwory instrumentalne na gambę z towarzyszeniem basso continuo (Marina Maraisa, Johannesa Schencka, Louisy Caix d’Hervelois) i solową literaturę klawesynową. Zależnie od potrzeb skład zespołu poszerzany jest, nawet do rozmiarów małej orkiestry.

Zespół dwukrotnie wystąpił w serii koncertów fringe na Festiwalu Muzyki Dawnej w Utrechcie oraz na festiwalu w Barcelonie. Ensemble Barocum regularnie koncertował w Holandii i Polsce.

Friman – Ambrosini – Vicens TRIO powstało w 2018 roku. Anna Maria Friman (wokal, hardanger fiddle/tradycyjne skrzypce norweskie), Catalina Vicens (portatyw, instrumenty perkusyjne) oraz Marco Ambrosini (nyckelharpa, jewish harp i seljeflöjte/nordycki flet tradycyjny) spotkali się w niemieckim Studio Katharco, aby przez kilka dni razem tworzyć.
Tym, co łączy tę trójkę artystów, jest fascynacja szeroko pojętym doświadczeniem muzycznym, w którym tradycje ludowe spotykają się z improwizacją, muzyką średniowieczną i renesansową, a nawet współczesną. Trio po raz pierwszy zagrało razem na festiwalu Chalmers AHA festival dla Art&Science w Goeteborgu w listopadzie 2018. Występ na tegorocznym festiwalu Musica Divina jest ich kolejnym koncertowym spotkaniem.

Tavagna – zespół mówi o sobie, że definiują go trzy słowa: po pierwsze – eksperymenty, po drugie – eksperymenty, po trzecie wreszcie – doświadczenie. Od początku istnienia przemierzył różne muzyczne i artystyczne światy, często (pozornie) oddalone od siebie. Wykazując się dużą otwartością, muzycy są innowacyjni i kreatywni, co skutkuje nowatorskimi połączeniami muzyki tradycyjnej z jazzem, muzyką barokową czy organową. Pole działalności artystycznej zespołu jest rozległe: od pieśni, będącej zarówno kontynuacją tradycji, jak i jej odnową, poprzez teatr aż do polifonii, niezmiennie zaskakującej.

Graindelavoix, multidyscyplinarna grupa z Antwerpii powstała z inicjatywy antropologa i etnomuzykologa Björna Schmelzera. Formacja ta specjalizuje się w wykonawstwie muzyki wokalnej średniowiecza i renesansu. Graindelavoix porzuca utarte interpretacje wykonywanych utworów i proponuje pionierskie spojrzenie na kompozycje muzyki dawnej. Ich wykonania, mimo że odmienne, są oparte na historycznej wiedzy muzykologicznej.

Zespół ma w swoim dorobku prestiżowe nagrody, m.in. Edison Award, Klara Music Award (trzykrotnie), Caecilia Prize of the Belgian Music Press oraz nagrody przyznawane przez magazyny muzyczne (Classica Répertoire, Pizzicato, Scherzo).

Le Nuove Musiche – polsko-słowacki zespół wykonujący muzykę dawną na historycznym instrumentarium, którego kierownikiem artystycznym jest Jakub Mitrík. Muzycy kształcili swoje umiejętności wykonawstwa historycznie poinformowanego w Hochschule für Künste w Bremen oraz Królewskim Konserwatorium w Hadze. Le Nuove Musiche opiera się na głosie solowym, skrzypcach barokowych, violi da gamba i teorbie.
Repertuar zespołu obejmuje muzykę przełomu renesansu i baroku, a planując programy koncertów muzycy dbają o to, aby zawierały one również kompozycje aktualnie mało znanych kompozytorów, m.in. Nicoli Matteisa, Domenica Mazzocchiego czy Sigismonda d’Indii. Le Nuove Musiche koncertuje na Słowacji, w Niemczech i Polsce. Współpracuje z Il Cuore Barocco, Musica Aeterna, Solamente Naturali i Bremer Ratsmu.

Bartosz Izbicki, muzykolog i organista. Uczeń ks. prof. Jerzego Pikulika i Marcela Pérèsa. Polską tradycją chorału, monodii liturgicznej i pieśni nabożnej zajmuje się od ponad 20 lat. Założyciel zespołu Jerycho, z którym realizuje swoją wizję muzyki sakralnej zakorzenionej w tradycji i atrakcyjnej dla współczesnego słuchacza.

John Potter, wokalista, trener wokalny, producent. Występuje jako solista, współtworzy także różne zespoły i projekty muzyczne. Był członkiem Hilliard Ensemble, w 1989 założył Red Byrd, jest także twórcą The Dowland Project. Szkoli zespoły wokalne w Europie i USA, zasiada także w jury Międzynarodowego Festiwalu Chóralnego w Tampere (Finlandia).

Jego dyskografia obejmuje ok. 150 nagrań, w tym pięć złotych płyt. Zainteresowania naukowe Pottera skupiają się wokół socjologii i repertuarów muzyki wokalnej, szczególnie renesansu i współczesności.

Jean-Étienne Langianni, Korsykanin, śpiewak, kompozytor, samouk. Jest stałym członkiem zespołów Tavagna (od 1981 r.), Ensemble Organum (od 1993 r.) i Seraphica, który założył w 2007 r. Występuje na najsłynniejszych festiwalach na świecie i w sumie nagrał ponad 30 albumów. Oprócz koncertów muzyki i pieśni tradycyjnej, opracowań repertuarów muzyki dawnej i współczesnej, jego działalność artystyczna zaprowadziła go też do napisania dzieł polifonicznych: Stella Matutina (msza krótka polifoniczna i pieśni ku czci Najświętszej Maryi Panny) i Messa per i tempi novi (stworzona w Paryżu, wykonywana przez Tavagna). Od 2001 r., powracając do swojej pierwotnej miłości do śpiewu z gitarą, prezentuje recitale w hołdzie Georges’owi Brassensowi.

Jest także znakomitym pedagogiem, regularnie prowadzi warsztaty śpiewu i polifonii korsykańskiej, zarówno we Francji jak i za granicą, zwłaszcza ze stowarzyszeniami Seraphica i CIRMA (Centre Itinérant de Recherches sur les Musiques Anciennes, Wędrowne Centrum Badań nad Muzyką Dawną), a także Tavagna-club, czy Village Harmony (USA). W pracy artystycznej podtrzymuje i popularyzuje tradycje Korsyki, utrwalając tzw. styl korsykański.